Uitgeverij Cossee

De vijfjarige Milad Salama is met zijn klas op schoolreisje naar een speelparadijs vlak bij Jeruzalem als de schoolbus in botsing komt met een vrachtwagen en in brand vliegt. De chaos is compleet, de hulp laat lang op zich wachten en de kinderen worden naar verschillende ziekenhuizen in Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever gebracht. Sommige raken vermist. Milads vader, Abed, hoort van het ongeluk en doet wat elke ouder zou doen: hij haast zich naar de plek des onheils.
De Palestijn Abed raakt verstrikt in een bureaucratisch doolhof. Hij bevindt zich aan de verkeerde kant van de muur, heeft niet het vereiste identiteitsbewijs om de militaire controleposten te passeren en kan Jeruzalem niet in. Hij heeft geen idee waar zijn zoon is.
Journalist Nathan Thrall beschrijft de hartverscheurende zoektocht naar Milad en voert een cast op van Palestijnen en Israëli wier lot verenigd is door die ene dag in 2012. Met het ongeluk en de gevolgen schetst hij een menselijk portret van de tragische strijd en geschiedenis van Israël en Palestina.

Martin, zesenzeventig jaar en een befaamd jurist, is gelukkig getrouwd en heeft geen neiging tot emotionele uitbarstingen van welke aard dan ook. Zijn jongere vrouw is een succesvol schilder, hij zorgt intussen
tevreden voor hun zesjarige zoon David, hij kookt en werkt in de tuin. Als hij te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is en nog maar een paar maanden te leven
heeft, is zijn eerste, uiterst herkenbare vraag: wat geef
ik mijn vrouw en kind mee? Wat is een geschenk voor
hen, en wat wordt een last? Zal David de geliefde en twee keer opgelapte fauteuil of een schilderij van Martins grootvader koesteren of bij het grofvuil zetten?
Op sommige dagen is het hondsmoeilijk, dat leren
loslaten en opruimen. Nog moeilijker is de vraag: hoe wil ik door mijn dierbaren herinnerd worden? Wat is een geslaagd leven, hoe bepaal je dat? Martin weet: dit is schaatsen op dun ijs.
Het late leven is een ontroerende en wijze roman.
Schlinks atmosferische vertelkunst maakt dit verhaal
over de grote levensvragen des te indrukwekkender.

Midden in de woestijn, in een complex dat Het Paleis heet, zorgt een jongeman voor zijn veel
oudere vriend Juan Gay, die stervende is. De jongen, die met zichzelf in de knoop ligt, kijkt op tegen de erudiete, geestige en eloquente Juan: een geestverwant en voorbeeldfiguur.
Op zijn sterfbed vertelt Juan over het project dat hij graag wil overdragen. Hij heeft een boek
in handen — het daadwerkelijk gepubliceerde Sex Variants: A Study of Homosexual Patterns uit 1948 — waarin verslag wordt gedaan van een onderzoek naar queer mensen in de eerste helft
van de vorige eeuw. Hun stemmen zijn gefilterd, gedempt en vervormd, hun echte verhaal uitgewist.
Het is Juans wens om de leugens en uitwissingen recht te zetten met een tegenverhaal.
De twee mannen duiken niet alleen in de verhalen van Sex Variants, maar vertellen elkaar ook over hun eigen herinneringen, over hun schaamte en liefdes, hun verdriet en genot.
In Blackouts vermengt Justin Torres fictie met wetenschappelijk onderzoek, droomwerelden
met origineel fotomateriaal. Hij laat zien hoe queer mensen van verschillende generaties hebben
moeten vechten voor hun plek in de geschiedenis en toont de verwoestende én verlichtende
kracht van verhalen. Welke geschiedenis laten we leidend zijn?

Ver weg van zijn nerveuze, overbezorgde moeder brengt Loris eindeloze zomers door bij zijn grootvader, in een oud huis op het platteland. Daar kan hij zich vrij bewegen, omringd
door de boeken die hem troost bieden. Van zijn opa leert hij postduiven houden — vogels
die altijd terugkeren, hoe ver en lang de reis ook is.
Als Loris dertig is, werkt hij bij een uitgeverij, maar zijn contracten zijn steeds tijdelijk.
De druk om volwassen te worden begint steeds zwaarder op hem te wegen. Hij leeft in de
voortdurende angst dat hij ziek is. Medici verzekeren hem dat hem niets mankeert, en zijn
kordate vriendin Jo begint haar geduld met hem te verliezen.
Loris trekt zich steeds meer terug in zichzelf. Bij de afdaling in zijn ziel vindt hij twee
bondgenoten: sociale media en de mysterieuze figuur Catastrofe. Soms neemt Catastrofe
de vorm aan van een kat, soms die van een wolf, en soms die van Anna Karenina, die haar
arm om hem heen slaat als hij het moeilijk heeft.
Met De symptomen schreef Giulia Caminito een roman over haar generatie, over angst
en isolement, de betoverende kracht van verbeelding en de zoektocht naar een plek waarnaar
we altijd kunnen terugkeren, als een postduif.

In de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog zwelt iedere avond het geluid van het luchtalarm
aan boven Turijn. Het is er niet meer veilig en Corrado besluit zich terug te trekken
in de heuvels rond de stad. Tijdens een wandeling met zijn hond Belbo, zijn laatste vertrouweling,
hoort hij stemmen opstijgen uit een huis aan de andere kant van de heuvel.
In het verduisterde huis treft hij een groep mensen die net als hij een schuilplaats zoeken
voor de oorlogsdreiging. Onder hen is ook Cate, zijn jeugdliefde, met een zoontje dat zijn
naam draagt. Op een dag is de hele groep plots verdwenen, gearresteerd door de Duitsers.
In zijn weergaloos sobere en afgewogen stijl laat Cesare Pavese zien voor welke keuzes
een mens staat als de wereld in puin ligt. Wat houdt dat in, ‘het goede doen’, in tijden van oorlog? Wat is beter, actie of lijdzaam lijfsbehoud, verbinding of isolement? Het zijn vragen
die bijna tachtig jaar na publicatie nog immer brandend actueel zijn.

Als haar zus zich tijdens een sombere periode in zwijgen hult vraagt ze aan Miriam Toews of ze haar brieven wil schrijven. Met in haar fietstas de favoriete lp van haar zus, Blue van Joni Mitchell, stuurt ze brieven over haar rampzalige vakantie met haar eerste vriendje. Ze blijft het doen, dat schrijven, ook als haar zus er niet meer is. In een afwisselend peilloze en vlinderlichte toon onderzoekt Toews de grillen van het geheugen en het fundamentele verschil tussen hen die spreken en hen die zwijgen.

‘Waarom schrijf je?’ Het lijkt een simpele vraag maar bij iedere poging tot een antwoord struikelt Toews over haar complexe familiegeschiedenis. De vraag die ze zich stelt verandert gaandeweg in: wat maakt het leven zo onweerstaanbaar en ondraaglijk tegelijk? En hoe overleef je het leven?

In deze memoir toont Toews zich op haar best: niemand kan zo geestig schrijven over zo’n gitzwart onderwerp.

Jaren geleden stond Jonathan E. Soeharno voor een zaal vol jonge Russische rechters in
spe. Hij legde hun uit hoe de onafhankelijkheid van de rechtsspraak in Nederland tegen
politieke beïnvloeding is gewaarborgd. Vrijwel niet, namelijk. De zaal werd lacherig: vertel
een Rus wat er gebeurt als de politiek invloed kan uitoefenen op de rechtsspraak. Maar
Soeharno hield hun voor: Nederlandse ministers maken geen misbruik van hun macht.
Maar kunnen we daarvan nu, jaren later, nog wel zo zeker zijn? Er zijn in Europa en de
Verenigde Staten steeds meer voorbeelden van politici die openlijk druk uitoefenen op de
rechter. Kortom: de tijd van blije onschuld is voorbij.
Hoe bereiden we onze ‘mooiweerrechtsstaat’ voor op springtij? Hoe zorgen we dat politici
de handen afhouden van de rechter? En andersom: dat rechters niet op de stoel van politici gaan zitten? In De mooiweerrechtsstaat laat Soeharno op inzichtelijke en indringende
wijze zien hoe kwetsbaar de rechtspraak is in Nederland, maar ook wat er gedaan
kan worden om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te bewaren.

In de week voor kerst, op 20 december 1942, krijgt Beb Vuyk een oproep zich samen met haar twee zoontjes te melden voor internering in Bandoeng. Eerst valt het kampleven nog alles mee — er heerst grote solidariteit onder de vrouwen, vooral tussen Beb en haar kleine groep trouwe vriendinnen.'Kon erger’, menen veel van de geïnterneerden.

Maar in de laatste maanden van de oorlog wordt de situatie in het kamp steeds slechter. Vuyk observeert scherp en zonder bitterheid hoe de laatste restjes beschaving wegvallen, hoe het kampregime inhumaner wordt, hoe de smakeloze pap die ze voorgeschoteld krijgt steeds dunner wordt, en hoe ziektes vele slachtoffers eisen.

Vuyks onopgesmukte verslag van het kampleven in Indonesië is een van de scherpste tijdsdocumenten van, zoals de schrijfster het zelf omschreef, de ‘noodlotsuren der mensheid’.

Met een nawoord van Ronald Frisart

De zee van Kamtsjatka ziet eruit alsof ze hen opwacht en zegt: wat een lef dat jullie tot hier zijn gekomen. De golven belagen hen als uitgehongerde leeuwen.

Daar, op die bulderende zee tussen de Sovjet-Unie en Japan, werken de zeelieden van het krabbenschip vijf maanden achtereen. Slaap krijgen ze nauwelijks. Beriberi ligt op de loer. Opzichter Asakawa zweept de zeelieden op harder te werken. Hij leert ze ongemak en pijn te verdragen en elke korrel rijst te koesteren. Maar als de omstandigheden zo ijzingwekkend worden dat er levens op het spel komen te staan, beginnen de vissers zich tegen deze kapitalistische uitbuiting te verenigen. Revolutie!

Vertaald en van een nawoord voorzien door Luk Van Haute

Olive Schreiner maakte met haar oeuvre als eerste Zuid-Afrikaanse schrijver internationaal
naam en faam. Ze was een vooraanstaand intellectueel, suffragette en gelijkheidsstrijder. Ze correspondeerde jarenlang met Aletta Jacobs.
In De strijd van Olive Schreiner. Een Zuid-Afrikaanse geschiedenis vertelt Dorothy Driver
over de totstandkoming van haar meesterwerk Van man tot man, waaraan Schreiner veertig
jaar werkte tot haar overlijden in 1920. Gedurende die veertig jaar — met de Boerenoorlog en de
daaropvolgende klassenstrijd als historische kantelpunten — maakte de auteur een ideologische
ontwikkeling door. Schreiners politieke opvattingen veranderden, werden bitterder en verloren
hun eerder vanzelfsprekende optimisme. Driver toont haarfijn aan hoe die ontwikkeling ook haar werk tekende. Wat zijn de raadsels waar Van man tot man ons voor stelt? Wat is het effect
van de tijd? Wat is het effect van oorlog?
De strijd van Olive Schreiner. Een Zuid-Afrikaanse geschiedenis is een vertelling over de twijfels van een pionier, en biedt inzicht in het Zuid-Afrika van eind negentiende eeuw.

Bijna ademloos vertelt Sylvie Schenk over het leven van de jonge vrouw Louise, die de bekrompen wereld van haar ouders ontgroeit. Ze verlaat haar kleine stadje in de Franse
Alpen om in Lyon te studeren. De jaren zestig breken aan, de tijd van jazz, protest en vrije
liefde. En Duitsland en Frankrijk zoeken weer toenadering tot elkaar.
Op de universiteit krijgt Louise een affaire met Henri, een artistiek begaafde Franse
jongen, maar ze wordt ook verliefd op een serieuze Duitse medestudent, Johann. Haar va der protesteert hevig, maar Louise kiest voor Johann. Ze trouwt, krijgt kinderen en wordt
lerares in Duitsland, maar blijft zich daar een buitenstaander voelen.
Is dit, vraagt Louise zich af, het leven waar ze van droomde? Was het naïef om te den ken dat ze haar land en de geschiedenis achter zich kon laten? Als haar ex Henri op een
dag laat weten dat haar schoonvader tijdens de bezetting van Frankrijk zeer vuile handen
heeft gemaakt, slaat de twijfel toe. Snel, het leven onderzoekt openhartig en met een femi
nistische blik de vraag waarom we welke keuzes maken en in hoeverre we zelf verantwoor
delijk zijn voor ons (on)geluk.

Flankie gaat altijd als eerste op verkenning uit. Bullie wast iedereen. Bram en Wezel zitten
graag staart in staart en zijn de beste nestbouwers.
Flankie, Bullie, Bram en Wezel waren ex-laboratoriummuizen die in 2020 bij filosoof
en schrijver Eva Meijer kwamen wonen. Door voor de muizen te zorgen, gitaar voor hen te
spelen, een tunnelnetwerk door de hele kamer te maken, maar vooral door hen aandachtig
te bestuderen, leerde Meijer dat muizen heel andere wezens zijn dan we denken.
Mensen zien huismuizen als plaag en wie ‘muis’ googelt vindt vooral manieren ze te
vermoorden. Jaarlijks worden honderdduizenden muizen gedood als proefdier, om kennis
te creëren voor mensen. Maar muizen zijn geen eendimensionale wezens. Net als mensen
hebben ze hun eigen karakter en vriendschappen en begraven ze hun dode vrienden.
In Muizenleven schrijft Meijer over dieronderzoek en dierfilosofie. De muizen komen
zelf aan het woord in verhalen, foto’s en tekeningen. De lezer leert over muizenrechten, -taal en -tijd. Van de muizen leren we hoe we anders kunnen samenleven en voor elkaar
zorgen, en dat we allemaal deel uitmaken van een groter meer-dan-menselijk geheel.

Meer dan veertig jaar, tot aan haar dood in 1920, werkte Olive Schreiner aan wat haar beste
roman moest worden: Van man tot man. Eerder had ze roem vergaard als feministische, anti—
racistische pionier en chroniqueur van de mores in Zuid-Afrika. In 1926 werd het boek — in een onvoltooide versie — gepubliceerd. Nu, bijna een eeuw later, is het herontdekt door Nobel
prijswinnaar J.M. Coetzee. Hij besloot de roman te redigeren, en voorzag het verhaal van een
ontroerend einde.
Van man tot man gaat over de boerenzusjes Rebekah en Bertie, die opgroeien in koloniaal
Zuid-Afrika. In hun tienerjaren raken de twee van elkaar verwijderd als de oudste, Rebekah,
een succesvolle zakenman trouwt en naar Kaapstad vertrekt. Bertie lijkt van de aardbodem te verdwijnen als ze door een veel oudere diamanthandelaar wordt meegenomen naar Londen
en daar in afzondering wordt gehouden. Hun levens nemen elk een volstrekt andere wending,
maar het verlangen naar elkaar blijft groot. Op een dag weet Rebekah de verblijfplaats van haar
zus te achterhalen.
Van man tot man is een prachtige roman over imperialisme, over de onderwerping van vrouwen, en over hoe zusterliefde daar een remedie voor kan zijn.

‘Wat denk je wel, idioot? Niet te geloven, ouwe viezerik!’
De zeventienjarige Mari werkt met tegenzin als receptioniste in het hotel van haar
strenge moeder. Ze hoort een vrouw schreeuwen in kamer 202. Niet veel later stormt de vrouw woedend naar buiten, gevolgd door een ijzig kalme heer. ‘Hou je kop, hoer,’ zegt
hij, stil maar gedecideerd, majesteitelijk bijna.
Terwijl de andere hotelgasten geschokt toekijken, de vrouw wegspurt en Mari’s moe der de situatie probeert te sussen, voelt Mari zich op een vreemde manier aangetrokken
tot deze veel oudere man. Wie is hij, en wat deed hij in de hotelkamer? Daarna achtervolgt
ze hem heimelijk. De man blijkt een trotse maar weinig succesvolle vertaler, die woont
op een eiland vlak bij het hotel. In het stadje gaan geruchten dat hij zijn vrouw heeft ver moord, maar Mari raakt verslaafd aan de opwinding die ze voelt. Meer en meer ontworstelt
ze zich aan haar moeder en geeft ze zich over aan de wensen van de vertaler. Hij wijdt haar
in in een duister rijk van zowel pijn als plezier.
Hotel Iris is een razend spannende roman over de soms gewelddadige manier waarop
we liefhebben, en geeft een diep inzicht in de aantrekkingskracht van gevaar.

‘Ik stalk een vrouw op het internet die naar bed gaat
met dezelfde man als ik.’
Na deze eerste bekentenis vertelt een jonge vrouw
over de affaire die ze is begonnen met een succesvolle, getrouwde man. Wanneer blijkt dat hij er meerdere
minnaressen op nahoudt, waaronder een onuitstaanbare infuencer, ontwikkelt ze niet alleen een obsessie
voor de man, maar ook voor zijn populaire minnares.
Het culmineert in een vlammend verhaal over verlangen, liefde en een ongelijke machtsdynamiek.
De verteller houdt de social media van de Instagrammer en haar vrienden van minuut tot minuut in de gaten. Intussen reflecteert ze op de afbrokkelende
‘relatie’ met de man, die zich steeds verder van haar
afwendt. Moet ze wraak op hem nemen door zijn vrouw
te vertellen over het overspel? Waarom wil ze deze leugenachtige man eigenlijk zo graag voor zichzelf? Pijnlijk eerlijk en met een even meedogenloze als ironische
pen beschrijft ze de rollen die alle betrokkenen spelen,
inclusief zijzelf.
Met ogenschijnlijk speels gemak verweeft Ik ben
fan klasse, politiek, werk, seks en hunkering met de banaliteit van onze virtuele levens. In dit onvergetelijke
debuut bewijst Sheena Patel zich als een van de belangrijkste stemmen van de Instagramgeneratie.

Ludwig Kern, een Joodse student die nazi-Duitsland is ontvlucht, wordt in 1935 in Wenen gearresteerd. Tijdens zijn hechtenis ontmoet hij Josef Steiner, een doorgewinterde verzetsstrijder. Na hun uitzetting over de Tsjechische grens keren ze illegaal terug naar Wenen, waar ze Ruth Holland ontmoeten, de geliefde van Kern. Maar Kern wordt al snel weer opgepakt en via Zwitserland naar Frankrijk het land uitgezet. Ruth krijgt geen verblijfsvergunning in Zürich, Steiner weet te ontsnappen naar Parijs.
In Parijs kruisen hun paden elkaar weer. Zij wonen op armoedige zolders tegen woekerprijzen, staan in de rij voor ambassades en ondernemen dagelijks mislukkende pogingen om geldige paspoorten of visa te verkrijgen. Als Steiner hoort dat zijn zieke vrouw in Duitsland nog maar een paar dagen te leven heeft, gaat hij meteen met een vals paspoort naar haar toe. Ruth Holland en Ludwig Kern nemen op de Champs-Elysées afscheid van Europa.

Heb uw naasten lief is een aangrijpende roman over het lot van mensen die continu op de vlucht zijn en nergens een veilige thuishaven hebben — een boek dat meer dan tachtig jaar na publicatie nog steeds actueel is.

Suzanne is het enige kind dat ooit zakte voor haar zwemdiploma. Twintig jaar later ziet haar life coach dat als een aanleiding voor haar passieve levensinstelling en sociale isolement. De coach dringt aan om weer te gaan zwemmen, om zo in contact met haar emoties en met anderen en te komen. ʻEn gebruik dan LSD,ʼ zegt ze. En dus staat Suzanne twintig jaar na haar laatste zwemles weer op de badrand, en herhaalt ze in haar hoofd: LSD: Luisteren, Samenvatten, Doorvragen.
Ze komt terecht in badje 3, bij een bonte groep aspirant-zwemmers, onder leiding van de schreeuwende Amsterdamse juf Fab. LSD blijkt moeilijk te werken bij deze vrouwen, die veel ouder zijn dan zijzelf. Bovendien ziet ze tijdens de eerste les al meer naakt dan haar lief is, terwijl ze haar eigen lichaam niet eens durft te bekijken of aan te raken. Het liefst zou ze zich thuis op de bank bezighouden met de knuffels uit haar kinderconceptstore, daarmee is het veel makkelijker vertoeven.

Met een nietsontziend oog voor sociaal en lichamelijk ongemak beschrijft Rosanna ten Have hoe Suzanne langzaam uit haar schulp kruipt. Badje 3 is een hartverwarmende en komische roman over een vrouw die de sprong in het diepe waagt.

In 1917 wordt graaf Pavel Ignatieff gevangengenomen. Hij ontloopt zijn executie ternauwernood omdat Oekraïense vakbondsmedewerkers hem herkennen en beschermen tegen de soldaten van het Rode Leger. De grootvader van Michael Ignatieff streed voor verbetering van hun positie en was onder meer minister en gouverneur van Kyiv. De familie Ignatieff had generaties lang veel macht en invloed en leefde in het tsarenrijk in grote welvaart. Begin vorige eeuw vluchtten Pavel en Natasja en hun kinderen tijdens de Russische revolutie en kwamen na vele omzwervingen volkomen berooid in Engeland aan. Net als hun vriend Vladimir Nabokov sloten ze zich niet aan bij de theedrinkende en klagende Russische elite in ballingschap en begonnen een boerenbedrijf zoals ze ook Kroepodernitsa in Oekraïne hadden, maar dan zonder een stoet aan personeel.

‘Niemand die ik ken woont in het huis waarin ze geboren zijn, of zelfs maar in het dorp of de stad waar ze ooit kinderen waren,’ schrijft Michael Ignatieff als hij met behulp van dagboeken en foto’s in een oud familiealbum en vooral met grote historische kennis en inlevingsvermogen het leven zijn Russische voorouders ontrafelt.
Deze aangrijpende en intieme familiekroniek neemt de lezer mee van Petersburg naar Constantinopel, van de Franse Rivièra naar de Kaukasus, van Kyiv naar Londen en van Oekraïne naar Canada.

Een vrouw wordt gegrepen door haar spiegelbeeld. Is zij het zelf, of is het iemand die haar iets wil zeggen?
Haar dochter fotografeert sporen in de sneeuw en zoekt naar een plek om te blijven. De vader verliest zich
in de brieven die twee vrouwen elkaar bijna een eeuw geleden schreven. Deze vrouwen, allebei schrijvers,
zoeken in hun brieven naar een manier om anders te leven, om anders lief te hebben, los van conventies en verwachtingen.
In Dagen van glas voelt niemand zich echt thuis in de tijd en de tijd zelf bekommert zich niet om mensen.
Maar achter het verhaal van een familie die uit elkaar valt schuilen andere verhalen, over liefde en autonomie, vrij willen zijn en met anderen willen verkeren, die voor elke generatie anders gestalte krijgen. Uiteindelijk gaat het in de roman net als in Meijers eerdere boeken over de kernvraag van ons bestaan: wat betekent het om goed te leven? Hoe moet je je eigen bestaan betekenis geven, en wat houdt het in om goed samen te leven met anderen? Kunst biedt inzicht en schoonheid, en vriendschap biedt troost. De taal zelf kan het leven anders laten zien. Maar uiteindelijk is dit een vraag die ieder voor zich moet beantwoorden, in elke tijd opnieuw.

‘Een leven vol schaamte heb ik geleid. Het dagelijks bestaan van mensen, daar krijg ik geen vat op.’ Het zijn de eerste zinnen uit het dagboek van Yozo Oba, een jongeman die leeft in een steeds woeliger Japan. Zijn ouders zijn altijd afwezig en hij heeft moeite contact met leeftijdsgenoten te maken. De wereld om hem heen kan hij niet begrijpen. In zijn kinderjaren besluit Yozo de clown uit te hangen; alleen zo hoeft hij nooit gesprekken aan te gaan en zijn emoties onder ogen te zien. Tijdens zijn studententijd zoekt hij zijn heil in drugs, drank en seks. Zijn pogingen relaties op te bouwen met vrouwen lopen elke keer op niets uit.

Zonder vals sentiment beschrijft Osamu Dazai wat er gebeurt als depressie en angst zich meester maken van een mens. In buitengewoon krachtig proza beschrijft hij het tragische leven van Yozo, een leven van de vervreemding van een individu in een samenleving waarin hij zijn plaats niet vindt, met maar heel af en toe vluchtige momenten van verbintenis en genegenheid.

Als mens mislukt toont op schitterende wijze de gevoelens van een neerslachtige generatie die opgroeit in de jaren dertig van de vorige eeuw.